De Vereniging Zee-Risico 1967 kent een lange geschiedenis. Al in 1915 werd een Vereeniging Zee-Risico opgericht met het oog op de duikbootacties in de Eerste Wereldoorlog. De regeling die deze Vereeniging (met dubbel e) uitvoerde was gebaseerd op de Oorlogszeeongevallenwet, na de oorlog gewijzigd in de Ongevallenwet.

De ongevallenverzekering die door de Vereeniging werd uitgevoerd gold voor alle zeevarenden. Dat was het geval tot 1967. Toen veranderde het stelsel van sociale verzekeringen ingrijpend. De Ziektewet en de WAO werden van toepassing verklaard op Nederlandse zeevarenden en zeevarenden die met Nederlanders gelijk worden gesteld. Voor de overige zeevarenden werd in dat jaar de Vereniging Zee-Risico 1967 opgericht. Deze Vereniging (met één e) voert tot op de dag van vandaag de verplichte regeling van het Wetboek van Koophandel uit.

Alle zeewerkgevers die zeevarenden in dienst hebben die woonachtig zijn in een land waarmee Nederland geen verdrag inzake sociale zekerheid heeft gesloten, zijn op grond van artikel 415h van het Wetboek van Koophandel van rechtswege bij de Vereniging aangesloten.

De zeewerkgever kan controleren of voor hem een verzekeringsplicht bestaat. Ook zeewerkgevers die deze zeevarenden niet daadwerkelijk in dienst hebben, maar wel feitelijk voor hen doen laten varen, zijn van rechtswege aangesloten bij de Vereniging.

Het bestuur van de Vereniging stelt jaarlijks de premie vast.

Een aantal jaren geleden is door het bestuur van de Vereniging de mogelijkheid geopend tot het dragen van eigen risico voor de verplichte regeling.